Sunday, August 7, 2016

சிறு கதை

புங்கை :

அன்று எதோ அவசரமாக அனைவரும் வெளியே கிளம்ப வேண்டும் அதனால் ஆடுகளை காலை ஏழு மணிக்கெல்லாம் அம்மா அவிழ்த்து காடுட்டுகுள் துரத்தி விட்டாள்(ர்). வழக்கமான நாட்கள் என்றால் மதியம் ஒன்று அல்லது இரண்டு மணிக்கு தான் ஆடு மேய்ச்சலுக்கு போகும். வீட்டை பிரிய மனம் இல்லாத ஆடுகள் வீடு அருகிலே சுற்றி சுற்றி வந்தது நான் அதை இடை மறித்து சாலையில் அமர்ந்து கொண்டேன். அம்மா என் அருகில் வந்து அந்த புதரில் நல்ல 'செம்பரான்' தழை இருக்கு அதை ஆடுகளுக்கு வெட்டி விட முடியுமா பார் என்று அரிவாள் நீட்டினாள்(ர்). நான் சரி என்று எழுந்து அந்த புதர் அருகே சென்று பார்த்தேன். நல்ல தின்று கொழுத்த பாம்பை போல அந்த செப்பரான் தழைகள் அந்த மரத்தின் மீது படர்ந்து இருந்தது. நான் இன்னும் சற்று அருகில் போய் என்ன மரம் என்று பார்த்தேன் அது ஒரு புங்கை மரம். சங்க இலக்கியம் ஐங்குறுநூறில் வரும் அதே வரலாறு புங்கை தான். (இது நீங்கள் நகரத்தின் பூங்காவில் பார்க்கும் புங்கை அல்ல) . மையிறு போன்ற கரு கரு தழைகள், புள்ளதாச்சி சுமப்பது போல சில புங்கை காய்கள் அதனால் சற்று தலை குனிந்து இருந்தது அந்த கிளைகள் மனிதனின் கால் அளவு இருக்கும் மரத்தின் கனம். நான் அந்த மரத்தை தொட்டேன் ஏதோ ஒன்று அதன் மேல் இருந்த வெள்ளை படளம் என் கைகளில் ஒட்டியது அது அந்த மரம் சிந்தும் கண்ணீர் போல இருந்தது ஏதோ ஒரு மூலிகையில் குளித்தது போல அதன் மேனி எல்லாம் மின்னியது.
என் கைக்கு எட்டிய தழைகளை எல்லாம் வெட்டும் போதுதே அத்தனை ஆடுகளும் பசித்த குழந்தை தாயின் மார்பை தேடி ஓடுவது போல என்னிடம் வந்து அவ்வளவு வெறியாக தழைகளை மென்றும் மெல்லாமலும் உள்ளே தள்ளியது. தான் இப்போது எல்லாம் நிறைய மாறி இருந்தேன், சுதந்திரமாக சுற்றி திரியும் பறவைகளை எந்த காரணமும் இல்லாமல் வில் வைத்து கொன்று இருக்கிறேன், கூட்டில் தன் குஞ்சுகள் உடன் இருக்கும் குருவியை கூட கொன்று இருக்கிறேன் கையில் அரிவாள் வைத்து கொண்டு கண்ணில் படும் மரங்களை எல்லாம் வெட்டி விழ்த்தி அதில் அலாதியான சுகம் கண்டு இருக்கிறேன், காட்டு விளங்குகளை வேட்டையாடி இருக்கிறேன் ஏதோ ஒன்றில் சிக்கி உயிருக்கு போராடும் விளங்கை கொன்று இருக்கிறேன், படபடக்கும் கோழி இறக்கையை காலால் மிதித்து அதன் கழுத்தை அறுத்து இரத்தம் ஓட செய்து இருக்கிறேன். ஆனால் இப்போது எல்லாம் எனக்கு இது எல்லாம் அபத்தமாகவும் வருந்த கூடிய செயலாக இருக்கிறது. இப்போது நான் எந்த பறவையும் கொல்வதில்லை கோழியையும் சேர்த்து தான் எந்த மரத்தையும் தேவையில்லாமல் வெட்டுவது இல்லை. நான் அந்த மரத்தை எளிதில் வெட்டி இருக்கலாம் ஆனால் மனம் வரவில்லை மீண்டும் வந்து சாலையில் அர்ந்தேன், புதரில் வெட்ட முடியவில்லை இல்ல? என்றாள்(ர்) அம்மா, ஆமாம் என்று தலையசைத்து விட்டு உள்ளே சிரித்தேன்... நிச்சயம் அந்த மரத்தை ஒரு நாள் அம்மா போய் பார்த்து விட்டு என்னை திட்ட கூடும்..
நன்றி...