Saturday, August 6, 2016

நூல் விமர்சனம்



உலோகம்-ஜெயமோகன் 

சமிபத்தில் உலோகம் படித்தேன். எனக்கு எப்போதும் கிரைம் நாவல் பிடிப்பதில்லை அதை நான் தொடுவதே இல்லை. ஒருவன் கத்தி எடுத்து ஒருவனை குத்தி வயிற்றை கிழித்து கொலை செய்தான் இரத்தம் ஆறு போல ஓடியது என்று ஒருவரால் எழுத முடியும் என்றால் அவர் மனதில் எவ்வளவு கொலை வெறியும் அதை இரசிக்கும் குரோதமும் இருக்கும் அவர்களாள் தான் அதை இரசிக்க முடியும். எல்லோரும் உல்லும் ஒரு மிருகம் இருக்கிறது என்று சொல்கிறார்களே அது தான் இதை இரசிக்கிறது, அது நம்மை அறியாமலே நடக்கும். உலோகம் நாவலும் அப்படி பட்ட கதை தான் ஆனால் சொல்லும் நடை வேறு புதிய பானி. ஒரு போராளி எப்படி ஆயுதமாக பயன்படுத்தபடுகிறான் அல்லது மாறுகிறான் என்பது தான் கதை. ஆயுதத்தின் மீதான பார்வை ஏப்படி என்று புதிய நடையில் சொல்கிறார் எழுத்தாளர். முதல் மூன்று அத்தியாயம் முடித்து விட்டு இதை தெரியாமல் தொட்டுவிட்டோம் இப்போது என்ன செய்வது இந்த குப்பையை என்று நினைத்தேன். பிறகு ஒரு நாள் படிக்காமல் விட்டுவிட்டேன் சரி தொட்டாச்சி என்ன தான் இருக்கிறது என்று பார்த்து விடலாம், என்ன ஒரு நான்கு மணி நேரம் வீண் அவ்வளவு தானே என்று நினைத்து தொடர்ந்தேன். மேலே போக போக ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு பரவாயில்லையே என்று நினைத்தேன், அத்தியாயம் பத்தி இரண்டு விதமான மனிதர்கள் என்று சொல்லி நெத்தி பொட்டில் அடித்தார் எழுத்தாளர். அடடே இதை படிக்காமல் வைத்துதிருந்தால் இவ்வளவு அழகன நாவல் தவறவிட்டு இருப்பேன் என்று தோன்றியது. அதன் பிறகு ஓரே மூச்சில் நாவல் முடிந்தது. ஆயுத போராட்டம் பற்றிய தனது பார்வையை இரண்டு மூன்று முறை எழுத்தாளர் கதைகுல் திணித்து இருந்தார். சார்லஸ் டெல்லி வந்து பொன்னம்பளத்தை சந்தித்ததும் எனக்கு தெரிந்து விட்டது சார்லஸ் பொன்னம்பளத்தை கொலை செய்வான் என்று அது ஏன் எப்படி எனக்கு தோன்றியது தெரியவில்லை. மேலும் சார்லஸ் இயக்கத்தோட ஆள் என்றும் தோன்றியது.. புதிய நடையில் சிறப்பான நாவல் "உலோகம்"...